Σε δύσκολες εποχές για τα δάση της χώρας μας, ο Άρειος Πάγος με την υπ’ αριθμ. 207/2010 απόφασή του (Α΄ Τμήμα) πρωτοπορεί, επισημαίνοντας ότι η απόλαυση του περιβάλλοντος αποτελεί μέρος της προσωπικότητας του κάθε πολίτη, η οποία προσβάλλεται κάθε φορά που υποβαθμίζονται κοινόχρηστα αγαθά, όπως το δάσος.
Ειδικότερα, το ανώτατο ακυρωτικό της χώρας έκρινε ότι όποιος προσβάλλεται παράνομα στην προσωπικότητά του, έχει δικαίωμα να απαιτήσει να αρθεί η προσβολή, να μην επαναληφθεί στο μέλλον και να καταδικασθεί ο υπαίτιος σε χρηματική ικανοποίηση της ηθικής βλάβης του. Προϋπόθεση της νομικής προστασίας της προσωπικότητας είναι η συνδρομή παράνομης πράξης, από την οποία επέρχεται μειωτική διαταραχή της προσωπικότητας σε κάποια έκφανσή της, όπως συμβαίνει όταν παρακωλύεται η χρήση οποιουδήποτε κοινόχρηστου πράγματος.
Στην έννοια του κοινόχρηστου πράγματος υπάγεται και το δημόσιο δάσος, το οποίο αναγνωρίζεται από το δίκαιο ως περιβαλλοντικό αγαθό, που κατοχυρώνεται συνταγματικά και εντάσσεται στα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα (άρθρο 24 παρ. 1 του Συντάγματος) και διατηρεί τον κοινόχρηστο χαρακτήρα του ως δάσος ακόμα και μετά την καταστροφή ή αποψίλωσή του (άρθρο 117 παρ. 3 του Συντάγματος). Με ειδικές νομοθετικές διατάξεις, μάλιστα, θεμελιώνεται και δικαίωμα αποζημιώσεως σε βάρος εκείνου που προκαλεί ρύπανση ή άλλη υποβάθμιση του περιβάλλοντος (άρθρο 29 του ν.1650/1986).
Έτσι με βάση τα ανωτέρω, η παράνομη προσβολή του δικαιώματος της προσωπικότητας μπορεί να συνίσταται είτε σε αυθαίρετο αποκλεισμό της προσβάσεως σε δημόσιο δάσος, είτε ακόμα και σε αλλοίωση της φυσιογνωμίας ή καταστροφή του (π.χ. με πυρκαγιά), με συνέπεια να υποβαθμίζεται (για λόγους αισθητικής, αναψυχής και υγιεινής) η ποιότητα ζωής των ευρισκομένων διαρκώς ή προσκαίρως σε τοπική σχέση με το δημόσιο δάσος.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΓΚΟΛΕΜΗΣ
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ